10/4
Ξύπνησε. Ήταν εκεί, δίπλα του. Την κράταγε, τα δάχτυλά του μπλεγμένα στα μαλλιά της. Έκανε να απομακρυνθεί, την τράβηξε ακόμα πιο κοντά. Κοιμόταν, την ένιωθε όμως, έτσι κοιμόταν. Δυο φλόγες είχαν δώσει τη θέση τους σε δυο αχτίδες, τον φώτιζαν, γαλήνιος. Σηκώθηκε και περιπλανιόταν, τον ακολουθούσε το βλέμμα της, τον διάβαζε. Δε κατάλαβε πολλά, ένιωσε. Η ανάσα του εκεί, η εικόνα του. Τον κράταγε κι αυτή τώρα, σφιχτά. Φοβάται. Σκεπάστηκαν κι έμειναν. Δυο ξένοι, ένα χάδι. Σαν από παλιά, γνώριμο. Η ανάμνηση ανάμεσά τους, πάντα αυτή. Η χειρότερη ερωμένη. Δεν παίζει, δεν την πιστεύει, δεν τον πιστεύει.
Κουκλίτσα μου, έχεις πρόσκληση!
Όσο γι αυτούς στο κείμενο ας μη γυρνάν στο παρελθόν, μόνο πόνο θα κερδίσουν.
Ευχαριστώ για την πρόσκληση!
Καμιά φορά το παρελθόν παραμένει στο παρόν..