Σωσίβιο..
Μετά από τόσο καιρό το blog μου δε μου μιλάει, δε μ’αφήνει να μπω στα σχόλια της προηγούμενης ανάρτησης (post)!@#$%^!!!!
Τεσπα, δεν είναι αυτό το θέμα μου σήμερα. Καθώς έβλεπα s1ngles, κάτι είπαν για τα σωσίβια. Είναι το πιο σπουδαίο πράγμα τελικά. Εκεί που είσαι στα μαύρα σου τα χάλια και στα μαύρα τα μεσάνυχτα μη σου πω, μόνο ένα σωσίβιο μπορεί να σε σώσει. Φαντάσου πίσσα σκοτάδι, πιο κάτω κι από τον πάτο, χωρίς κανένα ίχνος αυτοσεβασμού, να κάνεις ότι δεν έχεις φανταστεί κι εκεί να έρχεται ένα σωσίβιο που γράφει το όνομα σου. Έτσι απλά βρίσκεσαι πάλι στην επιφάνεια κι αν συνεχίσεις να κρατιέσαι σφιχτά από πάνω του τότε μετατρέπεται σε αερόστατο και μαζί πετάτε. Αν το αφήσεις όμως πέφτεις από τα σύυννεφα ή στην καλύτερη μένεις στάσιμος στην επιφάνεια.
Άλλα, είναι πολύ μεγάλα, γλιστράς καθώς προσπαθείς να κρατηθείς, τα καταφέρνεις όμως. Τα χάνεις για λίγο, τα ξαναβρίσκεις. Κάποια σου ταιριάζουν ακριβώς και δεν χρειάζεται σχεδόν καμία προσπάθεια συνταξιδεύετε χωρίς κύματα, έτυχε να βρείτε μαζί την σωστή κατεύθυνση. Κάποια άλλα όμως είναι πολύ μικρά, δεν σου κάνουν κι απομακρύνονται..
Έχει νόημα όμως να στηρίζεσαι σε κάτι που είναι γεμάτο αέρα; Κι αν σκάσει; Κι αντί να σε πάει στο τροπικό νησάκι με τους φοίνικες και τη χρυσή άμμο σε πάει σε πιο βαθιά πελάγη; Ξέρω κι εγώ έτσι απλά μονολογώ ή καλύτερα μονογράφω. Μάλλον ψάχνεις για την βαλβίδα τότε, κι αρχίζεις να το ξαναφουσκώνεις. Ποτέ όμως δεν είναι όπως τότε που σε βρήκε. Δε μπορείς να το γεμίσεις όσο ήταν, πάντα θα λείπει έστω και λίγο, να σου θυμίζει πως κάποτε έσκασε.
Τα δικά μου τα σωσίβια τα κρατάω μακρυά από βράχους, συνήθως πετάω μαζί τους. Αυτό που μου τη σπάει είναι πως δουλεύω πολύ αυτό το καιρό και δεν πετάμε όσο θέλω.
Στην υγεία των σωσιβίων, χρόνια τους πολλά!!
me too