Κάποιες λέξεις δεν πρέπει να λέγονται. Απρόσεκτα τουλάχιστον. Τις ακούμε από τους γύρω μας, μας μοιάζουν τόσο οικείες και συνηθισμένες και τις χρησιμοποιούμε κι εμείς, επιπόλαια θα έλεγα. Λέξεις όπως αγαπώ, κολλητός, πάντα, ποτέ..

Μάλλον περιμένω πολλά από τους ανθρώπους, έχοντας στο μυαλό μου το πως θα αντιδρούσα και τι θα έκανα, περιμένω τ’ανάλογα. Αυτό που δεν υπολογίζω όμως είναι το τι είναι διατεθιμένος ο άλλος να δώσει, το πόσο σημαντικό είναι για εκείνον, τις προτεραιότητές του. Τα βλέπω πολύ διαφορετικά, αλλά έτσι είναι, ο καθένας έχει τη δική του ματιά, άργησα να το καταλάβω. Δεν έχουν όλοι τις ίδιες αντοχές, τα ίδια όρια. Έχω ξαναμιλήσει παλιά για τα όρια. Αλήθεια ποιος τα βάζει; Πότε τα ξεπερνάμε;

Τελικά εκτός από timing..
είναι όλα και θέμα προτεραιοτήτων και διαθεσιμότητας..

Γεια σας!! Καιρό έχουμε να τα πούμε. Ελπίζω να΄στε καλά.
Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω και πολύ χρόνο..
Άσε που το έμαθαν πολλοί πια.. και θα προτιμούσα να μαθαίνουν τα νέα μου από εμένα κι όχι από εδώ..
Μάλλον θα το κλείσω τελείως και θ’ανοίξω άλλο.. Δε ξέρω ακόμα, σκέψεις είναι μόνο..

Για άλλο όμως ήθελα να πω. ‘Οσοι ακούτε rock μουσικούλα και γενικά πιο έντεχνα κομματάκια να πάτε στο Σταυρό του Νότου στο club. Είναι από τα πιο αγαπημένα μου μαγαζάκια, με πολύ ωραίο κλήμα και σχετικά φθηνό. Πέμπτη ας πούμε 10€ με ποτό και τραπεζάκι.. Καλό θα ήταν βέβαια να κλείσετε πριν πάτε, ειδικά αν είναι Σάββατο, δεν πέφτει καρφίτσα.

Εδώ είναι και το site αν θέλετε περισσότερες πληροφορίες.

Σας έβαλα κι ένα βιντεάκι για να πάρετε μια γεύση, είναι ο Βαγγέλης Ασημάκης. Τραγουδάει αρκετά χρόνια στο σταυρό κι έχει απίστευτη φωνή, δείτε το και θα καταλάβετε τι εννοώ.

Σας φιλώ..

Αχ, έχω καιρό να γράψω, αλλά πάντα έχω πολλά να πω. Και σήμερα λέω να πιάσω τη φιλία. Μεγάλη κουβέντα θα μου πεις, ε, τι να κάνουμε. Σήμερα που λέτε βγήκαμε πάλι όλοι μαζί, κι ο φίλος μας που είναι Αμερική!! Ήρθε για καλοκαίρι. Τεσπα, είμαι πολύ χαρούμενη που ήματσαν όλοι μαζί. Γκάζι πήγαμε και για καλοκαίρι δε πολύ λέει, αλλά αν η παρέα είναι καλή. Ήπιαμε αρκετά, οι περισσότεροι δεν ήταν και πολύ καλά, έτσι είμαστε, νομίζω, εμείς οι Έλληνες, κεράσαμε κάπου στα 6 άτομα για γιορτές και γεννέθλια μέσα στον αύγουστο και στο σεπτέμβρη, απλά επειδή ήματσαν όλοι μαζί. Και στο τέλος μου την έπεσε και ένας από τη Φιλανδία!! Το΄χάσαμε το σπίτι βέβαια, αχ, κρίμα.

Για μένα φίλος είναι αυτός που σου αφιερώνει χρόνο, που ξέρει την καθημερινότητά σου, που δεν σου δίνει λύσεις, αλλά που μόνο που σ’ακούει, αρκεί, που σε κοιμίζει σπίτι του όταν είσαι off, που δε σε νοιάζει αν σε δει κλαμμένο ή πιωμένο, που “σπαταλάει” τον χρόνο που θα μπορούσε να είναι με τον γκόμενο, αγόρι, άντρα για να είναι μαζί σου, που σου δανείζει 5 ευρώ για να πάρεις ταξί, που δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο, είναι βλέπετε 5 το πρωί. Κι όχι, δε φταίω εγώ, άλλος φτάιει, για σκέψου καλύτερα. Άντε να’ρθει το μνμ που περιμένω και να πάω κι εγώ για νάνι.

Ήρθε!! 4 ήρθαν!! Μόνο που δε σημαίνουν τπτ, είμαι βλέπετε μόνο μια καλή κοπέλα που φιλάει ωράια.

Τους άντρες θα τους πιάσουμε σε άλλη ανάρτηση.

Ενα μόνο θέλω, σκεφτείτε πριν κάνετε κάτι και πείτε το και στον άλλον, μην τον αφήνετε στην άγνοια, δεν είναι ωράιο, βάλτε τον ευατό σας στη θέση του.

Αυτά τα λίγα από μια που κάθεται και παραληρεί..
Sorry για άλλη μια φορά για τα ορθογραφικά, αλλά καταλαβαίνετε η ώρα, αύριο θα το δείτε, δεν έχω Internet τωρά, αχ.

15 Αυγουστο στην Αθήνα.
Αυτό φτάνει πιστεύω.

Χρόνια πολλά σε όλους!!

ΌΧΙ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ
ΌΧΙ ΠΛΑΣΤΙΚΑ
ΣΕ ΘΑΛΑΣΣΕΣ ΚΙ ΑΚΤΕΣ

Καλό καλοκαίρι σε όλους,
θα τα πούμε σε λίγες μέρες πάλι.

Σας φιλώ..

Κι αν προσπαθώ για λάθος πράγματα, κι αν δεν μπορώ να γίνω καλή “καθηγήτρια”, κι αν δεν καταφέρω να διδάξω τίποτα, κι αν δεν εμπνεύσω κανέναν; Δεν φτάνει μόνο να θέλω, πρέπει να έχω και την ικανότητα. Θέλει υπομονή και φαντασία, κι αν αυτά τελειώσουν; Και γιατί κανείς γύρω μου δεν προσπαθεί για κάτι; Δεν υπάρχει ωράριο, δεν είναι μια ακόμη δουλειά, διαμορφώνεις ανθρώπους, το μέλλον, αλλά κανείς δε νοιάζεται γι’αυτό. Κοιτάζω μερικούς “συναδέλφους” κι αναρωτιέμαι πως θα μπουν σε μια τάξη αύριο; Τόσο κλειστά μυαλά, μα τόσο. Μπορεί να ξέρουν περισσότερα από εμένα, μπορεί να μιλάνε καλύτερα, μπορεί να γράφουν σωστά τις λέξεις και να τις τονίζουν και σωστά, αλλά δεν πιστεύουν στα παιδιά. Στις δυνατότητες τους, όλα τους αξίζουν. Γιατί να είναι έτσι όλοι τους; Σχεδόν όλοι όσοι γνώρισα. Και το σχεδόν δε φτάνει για να κάνει τη διαφορά.

Και να΄ταν μόνο οι δασκάλοι, οι γονείς…

Θέλω να πάρω σπίτι, αυτοκίνητο, να κάνω παιδί.. Προετοιμάστηκες γι’αυτό;
Και τι ξέρεις από ανατροφή..
Όχι δεν φτάνει μόνο η αγάπη,
μόνο εγωιστικό είναι να φορτώνεις τα λάθη σου στην αγάπη, “για το καλό σου”

Ο Κύκλος Των Χαμένων Ποιητών

φεγγαρακι μου λαμπρο
φεγγε του να βρει το δρομο το σωστο
στην αγκαλια μου να ερθει παλι
να γινουμε ξανα ζευγαρι

κι αν χαθει και μπερδευτει
θα στειλω ενα γλυκο φιλι
τοτε ολα θα τα θυμηθει
και το λαθος θα διορθωθει..

Μετά από τόσο καιρό το blog μου δε μου μιλάει, δε μ’αφήνει να μπω στα σχόλια της προηγούμενης ανάρτησης (post)!@#$%^!!!!

Τεσπα, δεν είναι αυτό το θέμα μου σήμερα. Καθώς έβλεπα s1ngles, κάτι είπαν για τα σωσίβια. Είναι το πιο σπουδαίο πράγμα τελικά. Εκεί που είσαι στα μαύρα σου τα χάλια και στα μαύρα τα μεσάνυχτα μη σου πω, μόνο ένα σωσίβιο μπορεί να σε σώσει. Φαντάσου πίσσα σκοτάδι, πιο κάτω κι από τον πάτο, χωρίς κανένα ίχνος αυτοσεβασμού, να κάνεις ότι δεν έχεις φανταστεί κι εκεί να έρχεται ένα σωσίβιο που γράφει το όνομα σου. Έτσι απλά βρίσκεσαι πάλι στην επιφάνεια κι αν συνεχίσεις να κρατιέσαι σφιχτά από πάνω του τότε μετατρέπεται σε αερόστατο και μαζί πετάτε. Αν το αφήσεις όμως πέφτεις από τα σύυννεφα ή στην καλύτερη μένεις στάσιμος στην επιφάνεια.

Άλλα, είναι πολύ μεγάλα, γλιστράς καθώς προσπαθείς να κρατηθείς, τα καταφέρνεις όμως. Τα χάνεις για λίγο, τα ξαναβρίσκεις. Κάποια σου ταιριάζουν ακριβώς και δεν χρειάζεται σχεδόν καμία προσπάθεια συνταξιδεύετε χωρίς κύματα, έτυχε να βρείτε μαζί την σωστή κατεύθυνση. Κάποια άλλα όμως είναι πολύ μικρά, δεν σου κάνουν κι απομακρύνονται..

Έχει νόημα όμως να στηρίζεσαι σε κάτι που είναι γεμάτο αέρα; Κι αν σκάσει; Κι αντί να σε πάει στο τροπικό νησάκι με τους φοίνικες και τη χρυσή άμμο σε πάει σε πιο βαθιά πελάγη; Ξέρω κι εγώ έτσι απλά μονολογώ ή καλύτερα μονογράφω. Μάλλον ψάχνεις για την βαλβίδα τότε, κι αρχίζεις να το ξαναφουσκώνεις. Ποτέ όμως δεν είναι όπως τότε που σε βρήκε. Δε μπορείς να το γεμίσεις όσο ήταν, πάντα θα λείπει έστω και λίγο, να σου θυμίζει πως κάποτε έσκασε.

Τα δικά μου τα σωσίβια τα κρατάω μακρυά από βράχους, συνήθως πετάω μαζί τους. Αυτό που μου τη σπάει είναι πως δουλεύω πολύ αυτό το καιρό και δεν πετάμε όσο θέλω.

Στην υγεία των σωσιβίων, χρόνια τους πολλά!!

Μου ζητήθηκε από την renata να σας παρουσιάσω κάτι γραμμένο στο χέρι..
..ιδιογράφως λοιπόν

Update
Θα βρείτε όλα τα “δια χειρός” εδώ
Για το http://autographcollectors.blogspot.com

Ξύπνησε. Ήταν εκεί, δίπλα του. Την κράταγε, τα δάχτυλά του μπλεγμένα στα μαλλιά της. Έκανε να απομακρυνθεί, την τράβηξε ακόμα πιο κοντά. Κοιμόταν, την ένιωθε όμως, έτσι κοιμόταν. Δυο φλόγες είχαν δώσει τη θέση τους σε δυο αχτίδες, τον φώτιζαν, γαλήνιος. Σηκώθηκε και περιπλανιόταν, τον ακολουθούσε το βλέμμα της, τον διάβαζε. Δε κατάλαβε πολλά, ένιωσε. Η ανάσα του εκεί, η εικόνα του. Τον κράταγε κι αυτή τώρα, σφιχτά. Φοβάται. Σκεπάστηκαν κι έμειναν. Δυο ξένοι, ένα χάδι. Σαν από παλιά, γνώριμο. Η ανάμνηση ανάμεσά τους, πάντα αυτή. Η χειρότερη ερωμένη. Δεν παίζει, δεν την πιστεύει, δεν τον πιστεύει.